Is the end of the road for the KLR not in Africa?

 “To believe in yourself and to follow your dreams, to have goals in life and a drive to succeed, and to surround yourself with the things and the people that make you happy – this is success!” – Sasha Azevedo

On the fourth day of the New Year I want to wish all of you a wonderful, blessed and exciting new year!

On my previous two long distance tours with the KLR my first port of call in Germany was in Möhringen. Anne and Archie Rebstock are old friends of many tours in Southern Africa. We now had the privilege of spending New Year with them. But something was missing. My KLR. On my previous two visits I arrived there on the trusty old KLR.

At the moment I am busy with a huge struggle. It is decision time. My head tells me to complete what I couldn’t do during the 2008 trip: Russia, Siberia and Mongolia. My heart tells me there is no continent more wonderful, more fascinating and more testing to travel through than Africa. I miss the Nubian desert, the Sudanese people. And I’ve got South African friends that would love to join me on a ride to the pyramids of Giza.

Adding to the conflicting arguments is the cost of getting the KLR back to South Africa after riding through Russia / Siberia. Ulan Bataar is really on the other side of the world. One possibility that crossed my mind is to leave the KLR behind in Mongolia after completing the trip. But is it fair to this trusty travelling companion that carried me through many a desert? Must I perhaps try to find a sponsor to assist in bringing back the bike? Is there really anything to gain for an advertiser to say his company aided in bringing back a KLR with far more than 100 000 km on the clock to SA?

As in the past I would love to hear what you think. Write me your comments. Let us start brain storming to get all those brilliant ideas together of which I am not capable

Have a look again at the quote with which I started this post. I was privileged to spend quality time with real adventurers like Jolandie Rust. A quote of her that I loved:  Even if I have to crawl then I will crawl, but I am going around Africa!

Let us start crawling for all our different dreams!

The reaction on my previous post was overwhelming. I took off my hat especially to all those gents who sent emails and wrote: I cried / I am still wiping off the tears / I battled to keep back the tears. I think Kate was meant especially for us gents, because we are so masters in destroying. Ask me, I keep on doing it.

Wat het van die hangertjie geword?

Dit was vir ‘n jaar weggesteek op die dak van die Paradise Hotel in Aswan, Egipte.

In 2009 toe ek daar verby is, het ek dit weer gevat. Daarna het ek dit aan die motorfiets se “handle bar”  met `n “cable tie” vasgemaak.

`n Paar weke gelde op pad na `n sanderige en modderige Makgadigadi het ek besluit om een oggend vir Jolandie die hangertjie van Kate te wys waar ek dit vasgemaak het. Ek het daarna gewys … en dit was weg. Die kettinkie het daar gesit en die ronde ogie waaraan die hangertjie was, was nog perfek rond en toe. Die hangertjie was eenvoudig net weg.

Woensdag was ek met die KLR op pad Johannesburg toe. In die ry het `n lang stukkie ketting losgekom en ek het met vrede dit op die teer laat val. Daar sit nou nog net `n klein stukkie ketting, al wat oor is.

As julle ooit eendag in Oos-Zambië gaan reis, tussen Petauke en Luangwa, kontak my vir die koordinate van die knoppiesdoring links van die pad. Gaan sit daar vir ‘n rukkie. Kyk agter die boom hoog op, daar sit ‘n silwer plaatjie.

Do you remember the post of 6 September about Ronnie, the guy travelling around the world and who met his soul partner in Bali? I received an email from him last night. He arrived safely in Auckland, New Zealand. He sent me two photographs, which I really enjoyed, Here they are:

That was then ...

This is now ..!!

Quote from his email:  ” … where Patricia Spahn burst into my life and my heart like an exploding comet, triggering changes in me that I never thought were possible, and altering forever my perceptions on how life could and should be lived…

Christmas came six months early for me this year…!!”

I wish Ronnie and Patricia thousands of happy sunsets together.

Gaan kyk op my webblad www.naboom2germany.co.za oor my ryplanne na Mongolië.

Ek groet. Wees goed vir mekaar, en al is julle al jare getroud, neem vandag die hand van jou man of vrou en sit `n rukkie in stilte so. Jy is bevoorreg om dit nog te kan doen.

My KLR met byna 84 000 km agter die rug staan gereed. Soos in 2008 en 2010 kom volgende jaar weer `n ver reis aan die beurt. Die keer gaan ek in die noordelike halfrond ry na die agterkant van die aarde toe. Dit gaan opwindende maande wees.

Ek het die laaste ruk `n deja vu ervaring gehad. As `n mens reis, bly mense en ervarings op jou agter en verander jou permanent. Een jaar en vyf maande na my 2008 reis het ek weer gaan sit en `n tweede boek geskryf. Die onvertelde storie van die 2008 reis. Die boek se naam is Kate.

Toe ek verlede jaar met die KLR deur Soedan ry, het ek my manuskrip op `n USB stokkie in die sand van die woestyn begrawe en die uitgewer laat weet Stop! Ek wou nie meer aangaan nie. In Malawi het sy weer gevra of ek werklik die hele projek wou stop.

Ek wou nie daarmee aangaan nie.

Baie keer bly so iets by `n mens spook. Ek het die manuskrip van `n oudstudent teruggekry wat met die skaafwerk gehelp het. Op Donderdag 8 Desember 2011 het ek die finale streep getrek. Dit spook nie meer by my nie. Ek kan dit ook nou met die vreemde wêreld deel. As jy sou belangstel, gaan ek dit nou vir jou as Kersgeskenk gee. Jy kan dit in PDF van my webblad gaan aflaai.

Gaan na www.naboom2germany.co.za

Kyk links bo onder die boekadvertensie is `n skakel met die naam Kate. Kliek daarop. (As jy dit nie sien nie, druk die F5 sleutel op jou rekenaar se sleutelbord).

Stoor die dokument êrens op jou rekenaar of druk dit uit.

Lees en geniet dit en gaan na die mens vir wie jy lief is en sê dit vir hom of haar. Het jy vriende wat dit nodig het om mekaar met nuwe en waarderende oë te moet sien, stuur dit vir hulle.

Laat weet my as jy dit gelees het. Na die eerste tien wat Kate gelees en my laat weet het, gaan ek julle vertel wat met die hangertjie gebeur het. Ongelooflike dinge …

Hoekom deja vu? Jolandie se reis om Afrika volgende jaar. Ons reise gaan oorvleuel in tyd maar met kontinente daar tussen. Julle gaan gereeld saam met my vir haar ‘n kersie aansteek vir `n veilige reis, voorspoed, en `n veilige terugkeer. Sy verdien dit. Hoekom reis ons nie saam nie? Soek die antwoord in Kate.

Dapper, gutsy Jolandie, moeg na twee dae se sand en sweet in Botswana..

Groete, en tot 2012!

Looking at the photographs I had to smile. How true the saying: There is no gain without pain. Jolandie took the hammering with a smile.

We came from the west towards the Kubu track and that included a bit of bundu bashing through deep sand.

Our bundu bashing tracks through the bush.

Paddling through the deep sand. On a fully-laden bike it is nearly impossible to stand upright in the sand.

We stopped. I asked Jolandie whether she was still fine, and then her foot slipped. At least that was her version of the crash.

We had to carry all our water. After the sand at the vet gate we asked this guy for a bit of water. he thought we were mad.

At the end of a long and hard riding day. We had to find a dry spot on the pans to park our bikes.

I had an upset stomach and skipped the bully beef with sweet corn, rather had a glass of red wine instead. It helped.

The damage after crash no 4 on Saturday.

I had my first crash on Sunday. It hurt (my ego!)

Resting in the shade on a dirty parking spot. We were even more dirty.

Teramycin for animals is a wonder cure when one is travelling in Africa. You can drink it as antibiotics and put it on open wounds. Yolandie treats her injury which became a bit infected after all the dirt.

There are many indicators pointing to a very exciting year 2012. One is that most probably I will hit the road again end of May, beginning of June. My destination? Wait and see. That will be the realisation of a life-long dream.

The KLR is doing fine, will have more than 83 000 km on the clock after the weekend. This weekend will be again one of far riding, clocking up km’s, touching up riding skills in … mud. Anne, do you remember our muddy trip a few years ago? That is where we are heading. Hope to have good photographs after the weekend.

It does not happen often that I make an error in my “judgement” (wrong word, I know) of people. Recently it did happen and I had to apologize.

In South Africa there is a lady, Jolandie Rust, who excelled in long distance cycling. Among many achievements was her solo ride around South Africa. During April 2011 she left South Africa on her bicycle to circumnavigate Africa, alone. In northern Angola she was attacked by four panga-yielding men and robbed of everything. She had to return to South Africa. That didn’t deter her. She decided to try it again, this time on a motorbike. That is how we got to know each other. She selected a KLR (it was really her own choice) and started her riding practices.

She made an appointment to come to Naboom, and I wasn’t in the mood for her. I don’t like glamour poopsies with a bit of air around them. Quite moerig (German people, it means bei schlechter Laune) I awaited her arrival here in the bushveld. Of course she wasn’t on time, and as I sent her an sms telling her I am leaving, I received a call from here. The KLR had broken down on the N1!

Good friends Willie and Cathy Beukes came to her rescue with a trailer and cold water.

And that is where I had to take back every word I said and thought about her. She is a very, very gutsy lady, humble, and I was so wrong.

When she crashed my KLR last weekend I didn’t even kill her. I learnt that one must never point at bluewildbeest while riding in sand. The logic result would be a crash.

Look at all the pieces of mirror in the foreground.

Jolandie, go girl go! You can make it around Africa! Her website: www.jolandie-rust.blogspot.com/

If you have DSTV please make a mental note of the following documentary about a special rhino. I received the following from Selomie Maritz, our rhino lady of South Africa:

Dear Friends

I’m thrilled to announce that the debut screenings of ‘Saving Rhino Phila’ will be aired on eNews, channel 403, on Saturday 3 Dec @09h00, Sunday 4 Dec @15h00  and Monday 5 Dec @15h00.

We all worked really hard to make this into a really intriguing documentary that would enlighten a global audience to the plight of our beleaguered rhino population, and we’re very proud of our end result. This is only the first step – the film is intended for international broadcast as soon as possible.

To view the trailer for the film please go to www.youtube.com/nhuafricachannel

I would like to take the opportunity to thank each and everybody for the support I had with the rhinos during the last 18 months which was extremely difficult at times. At time you kept me going when I wanted to throw in the towel.

A special thank you to Andre Snyman who were there for Phila and me 3 hours after the last shot was fired at Phila. When  I didn’t know which direction or where to go he was there day or night to listen to my plea for Phila.

www.eblockwatch.co.za

Niel my husband and family thank you for your patience and support. I know it was very hard for them as they did not always know where I was or what I am doing.

Phila I have learned so much from you girl and you were the beginning for hope to many rhinos.

Regards

Selomie

I wish you a wonderful weekend!

Lodie

Jomo’s family was butchered by poachers a few months ago. His little brother was found, stuck in trees, dead.

Selomie Maritz, an activist against rhino poaching, discovered that Jomo was to be auctioned. One of the potential buyers was a man arrested for rhino poaching …

With the help of a foreigner Selomie rescued and bought Jomo. Two weeks ago Jomo was delivered to the wilderness area where Selomie is busy creating a sanctuary for rhinos. Jomo was kept in a boma to get accustomed to his new environment. The last few nights in the boma Jomo made crying sounds. Selomie pitched her small tent next to the boma and slept there so that she could speak to him when he was in distress.

On Sunday I got a message from Selomie: Jomo was to be let out from the boma. I followed her invitation to see this young bull released back into the wild.

While riding there I had enought time to think. Both the KLR and a rhino are ugly beasts. Both are pre-historic. Both managed to survive the pressure from an environment expecting more and more. Until now. Now the KLR has a better chance to survive, even with its out-dated brakes and carburettor engine.

After a long struggle to get Jomo out of the boma I realised what human beings were doing to these animals. We kill and butcher and maim these animal for a horn. A traumatised Jomo slowly walked closer to the other rhinos, and they accepted him. The next morning he still was with the other rhinos.

I want to use my KLR to create a bigger awareness that rhinos need our help. How? I still do not know. Now I need the creative energy from people like Emil. I want to design a sticker for KLR riders that want to support the campaign. How can one use KLR in such a sticker? The K could be killing, the R rhinos.

Let’s see with what we can come up. Let the one beast help the other one.

(You can click on the thumbnail to get a bigger picture)

On my way into the Waterberg. I decided to use this picture as my desktop background.

This cow is going to have a young one during January.

I took shelter at the Landcruiser for just in case ...

In her efforts to get Jomo out of the boma Selomie had to get out of the way quite often. He loved charging at anyone close by.

Die KLR het nie net my lyf tot op die Russiese grens en terug gedra nie. Ek het soveel wonderlike mense ontmoet, hier in Suid-Afrika, Afrika, Midde Ooste en Europa. Wie kan die foto van die aarbeivroue in Letland, of die Russiese vrou met haar vuil kindertjies, ingeraam deur die deur van haar huisie, vergeet?

Hier in SA het ek soveel nuwe vriende gemaak wat motorfiets ry of net langs die pad was waar ek en die KLR gestop het. Ek kan nou werklik van Messina tot die Kaapse Weskus by nuwe vriende aanklop vir ‘n koppie koffie of `n gebraaide snoek.

Saterdag het ek en twee KLR vriende weer die agterpaaie in die bosveld gaan platry. Dit was ‘n besonderse dag. Daardie dag het my KLR sy 80 000ste km gery, en Christina van Pretoria het op haar nuwe KLR haar “off road”  vuurdoop gehad. Sy gaan nog ver paaie in Afrika ry. Sy is van die murg-stoffasie, nie bek nie.

Maar die nuus wat my hart die blyste gemaak het, was ‘n oproep van my ou maat Jacques Roos. Jacques en Estelle het baie honderde kilometers saam met my op my voorbereidingsritte in my bakkie gery. Op ‘n tog deur die Botswanasand op pad na die Zambezi het die KLR na 6 000 km oorgeslaan.

Sedertdien het ek elke keer ‘n kopgesels met Estelle gehad as nog ‘n volle duisend kilometer afgelê is. “Estelle, ek is nou in die Negevwoestyn in Israel. Die KLR het nou so pas oorgeslaan 50 000 km toe.” of “Estelle, ek is nou kort voor Marsabit in Noord-Kenia, en hier langs die krater net noord van die dorpie het die KLR nou oorgeslaan 55 000 km toe.” “Estelle, nog twee dae se ry tot by die Malawimeer en die KLR is nou op 70 000 km.”

Die oproep van Jacques was verrassend. Hy het vir hom ‘n motorfiets gekoop. Nie net ‘n motorfiets nie, hy het vir hom ‘n KLR gekoop!

Die sirkel is voltooi. Ek sien uit om nog heerlike ritte met Jacques te hê.

2007: Ek en Jacques en Estelle ploeter deur die Botswanasand noordwaarts.

2007: Een van die baie kere wat ek en Jacques en Estelle wild in die bos ons kampplekkie gemaak het.

Oktober 2011: Jacques by sy eie splinternuwe KLR!

Hierdie komende naweek is dit die jaarlikse KLR saamtrek by Bergwoning net voor Golden Gate. Van heinde en verre kom die KLR ryers om vir twee aande om die kampvuur te sit en lang stories te gesels. Ek sien uit na die weersiens met baie ou vriende.

Hoe staan op Francois se KLR?  It’s better to have Journeyed than to Arrive.

Nou moet ek hard daaraan werk om nog te ge-”arrive” het nie maar nog te “journey”. Nou vir 100 000 km op die ou KLR!

Die laaste naweek van Oktober vind ons jaarlikse KLR saamtrek op Golden Gate plaas. Hierdie jaar is daar tweekeer meer mense wat kom as verlede jaar. Ek sien baie uit na die weersiens met ou vriende. Vir my een van die hoogtepunte is vriend Eeton wat al die pad van Kenhardt in Boesmanland soontoe kom. Dis nie die weersiens met hom wat vir my die hoogtepunt is nie maar sy vrou Suzette wat saamkom. Sy pak die lang pad per KLR aan en ry hom self tot daar. Skitterend!

So het die Blackberry ineenstorting ook die kommunikasie tussen my en Philip-hulle ‘n bietjie belemmer. Hier is eposse van hom oor hul toer deur Botswana, Zambië en Zimbabwe.

4 Oktober:

Hi Lodie, vinnige update. Die pad van Nata na kasane is nie so sleg as wat ons gehoor het nie. So 120km se verleggings waar ons darem tussen 60 en 90kmh kon handhaaf.

Ons het 3 olifante 40km voor Panda gekry en niks weer nie. Hulle was egter ook ver van die pad af.

Chobe lodge was so vol, ons kon nie eens staanplek kry nie. Het toe maar by Kubu lodge gekamp. Kon natuurlik nie die sonsondergang beleef soos ons wou nie, maar darem die gevoel gekry. Die aand het dit weer gereen.

Vanoggend het die son ons behoorlik geklits, maar die ferry van Kazankulu na Zambie was ‘n ervaring. By die grenspos was dit maar redelik deurmekaar, alhoewel hulle dink als verloop seker ordelik.

Ons was seker so 11uur in Livingstone en sommer dadelik tent opgeslaan by Waterfront en gou klere uitgespoel. Op pad valle toe het dit begin reen en ons het die water wat wel vloei in gietende reen ervaar. Ons was druipnat. Oppad terug na Livingstone het ons gelukkig 2 olifante langs die pad gesien en gou fotOs geneem.

Die sonsondergang is natuurlik hier ook pragtig en ek heg 2 fotos aan. Was ook gelukkig om met die sonsondergang ‘n olifant te sien oor die rivier swem. Net te ver weg vir die foon se ou kameratjie.

More ry ons Monze toe en slaap by The Moorings kamp.

Slaap wel en seenwense.

Philip en Marietjie

5 Oktober:

Hi Lodie sukkel hier in Zambie met die epos, sms en mms. Ons nou op Moorings kamp net anderkant Monze en slaap vanaamd hier. More Kariba toe en opgewonde om die wal te sien. Laat weet weer waar ons is. Groete

9 Oktober:

More Lodie, ek weet nie of die epos deurkom na jou nie, maar ek probeer maar.

Ons is tans in Mutare op pad na Masvingo se rigting. Ons slaap daarwaar ons lus is en wanneer dit gelee is vanaand. Het gister by die Trout rally aangegaan van Harare af, maar dit het ons nie geval nie. Opgery na die Worlds View met die mees ongelooflike uitsig. Ons het nog nooit so iets beleef nie.

Die weer is baie koud, veral die aande en die wind het nog glad nie gaan le nie. By die worlds View get ons bietjie uitgevis oor slaapplek en die oulikste cottage gekry om in te oornag, die lekkerste kaggel en natuurlik trout damme. Ons kon nie visvang nie, die stokke het ontbreek, maar sal weer hiernatoe kom met meer tyd op hande.

Vir eers klaar, ek sal kyk as die epos deurgaan, sal ek jou weer op hoogte hou.

Groete Van Niekerks

13 Oktober:

Hallo Lodie.

Lyk my al my elektroniese goeters het van Zambie af gefaal. Ek het vandag, 13de, eers weer epos en blackberry kontak met die kinders ook.

Dis dalk nou bietjie laat om catch-up te speel, maar net in kort.

Van Livingstone was ons na Monze waar ons by die Moorings gekamp het. Baie droog, maar oulike staanplekke. Was net ons 2 en die kampopsigter het ons omtrent onthaal. Van daar het ons die Kafue rivier gaan kyk en toe ou vriende in Siavonga gaan opsoek, net voor ons oor die Kariba wal is.

In Kariba het ons die aakligste nag beleef. Die Warthog kampterrein is op die oewer van die meer, maar die kroeg word deur al die locals besoek, en die laaste dronkaard is eers 3vm daar weg. Daarna het die taxis ons mal gemaak, met die gevolg dat ons dou voor dag reeds vertrek het na Harare.

Met jou ervaring in gedagte het ons by Chinoyi grotte aangegaan met die oog om daar te slaap. Dit was egter so besig met maklik 8 groot busse wat daar gestaan het. Ons het die grotte besoek, maar nie daar geslaap nie. Die grotte is ongelooflik mooi.

In Harare het ons by ‘n swart gastehuis geslaap en was weereens tot in die afgrond bederf.

Saterdag deur Nyanga toe vir die Trout rally, maar soos ek jou gese het, nie ons cup of tea nie, en op gery om Worlds view te gaan kyk, en sommer daar in ‘n cottage geslaap wat ons so oor die telefoon gereel het. Dit was bitter koud en die kaggel was ‘n redding.

Sondag wou ons by die warmwater bron, so 80km suid van Mutare slaap, maar wat ‘n teleurstelling! Dis nou eerder ‘n myners kampong. Ons het toe verder na Birchenough Bridge gery om die hotel aan te durf. Uiteindelik het ons op die gras voor die hotel gekamp en ‘n baie rustige aand daar deurgebring. Die hotel is eintlik nie meer blybaar nie, maar funksioneer nog as een.

Van daar is ons na Masvingo en het by die ruines gekamp. Die apies is egter daar ‘n groot probleem, maar ons het maar alles mooi toegehou. Wat ‘n gesig. Ons was baie beindruk, en het ook ‘n koue bier by die hotel gaan drink.

Die laaste 2 aande het ons by die Matopo hills by The Big Cave gekamp. Heerlik gerus en die mooi van die baie rotse ervaar.

Vanoggend het ons Francistown toe gery en kamp vanaand by die Marang. Dis ongelooflik besig hier, en ons sukkel om die baie mense om ons te verwerk. Gewoond geraak om die stilte van die natuur te waardeer en net die geluid van jou siel te hoor!

More wil ons net oor die grens terug in SA en dan oorslaap, omdat ons kan, en sal seker so 10uur Sat oggend tuis wees.

Lekker slaap en ons praat weer.

Groete

Van Niekerks

Ek sien uit na die weersiens met Philip en Marietjie om al die heerlike reisvertellinge te hoor!

Dit gebeur so dikwels dat ‘n projek begin word net om kort daarna ‘n stille dood te sterf. Nie die projek wat Marlinée begin het nie.

Marlinée het hierdie jaar met haar Joernalistiekstudie aan die Universiteit Johannesburg begin. Haar nalatenskap aan haar oud alma mater het egter van krag tot krag gegaan. Die leerders het hierdie jaar weer geld vir Operation Smile begin insamel.

Vanoggend het ek ‘n sms van ‘n baie trotse Marlinée gekry. Die leerders van haar oud skool het die reuse bedrag van R 27 500.00 vir Operation Smile ingesamel!

Skitterend skitterend skitterend!

Die leerder van Hoërskool Monument, Krugersdorp, het daarvoor gesorg dat 7 kinders se lewe nooit weer dieselfde gaan wees nie.

Dit is mense soos Marlinée en almal wat haar gehelp het, wat hierdie land van ons so spesiaal maak.

Die foto is van Marlinée by die KLR twee dae voor die einde van verlede jaar se toer toe ek hulle skool gaan besoek het.

Goedheid is oral, nie net in Soedan nie. Dankie Baboos!

Ek het vanmiddag ver met die KLR gaan ry, grondpad, groen bos, koedoes, sebras, rooibokke en blouwildebeeste gesien. Die KLR bly vir my die fiets vir Afrika. Kyk na die volgende twee foto’s. Is dit nie wonderlik om laatmiddag na die eerste reëns net die pad te kan vat en vars lug en groen bos te geniet nie?

Ruik jy die vars klam grond?

Ek het hier gewens ek kon net aanhou ry en dat iemand my werk kon oorneem

Philip en Marietjie het ‘n paar foto’s vir my uit Botswana gestuur. Hulle kamp vanaand by Nata Lodge net suid van Nata in Botswana. Dit lyk of hulle dit geniet.

Philip het geskryf:   “Die ry vanoggend van Francistown na Nata was die ergste wind en stof wat ek nog ooit beleef het. Ons het baie moeilik gery en daarmee saam was dit Vry Independence dag, maw langnaweek en die pad is baie besig. Ons is gelukkig, die genade genoeg en veilig by Nata Lodge.”

Philip en sy Africa Twin

Ek het gister gesien dat Marietjie weet van sit agter op 'n fiets.